سید علی خامنه ای  دلبر دلم

امسال با تقارن عيد نوروز با اربعين حسينى، عيد و آغاز سال نو ما، رنگ حسينى گرفت و با نام حسين‏بن‏على (عليه‏السّلام) سرور آزادگان جهان و سيد شهيدان، رونق يافت. چه آمدن خاندان پيغمبر در روز اربعين به كربلا - كه بعضى روايت كرده‏اند - درست باشد يا درست نباشد، ظاهراً در اين ترديدى نيست كه جابربن‏عبداللَّه انصارى به همراه يكى از بزرگان تابعين - كه نام او را بعضى عطيه گفته‏اند، بعضى عطاء گفته‏اند و احتمال دارد عطيةبن‏حارث كوفى حمدانى باشد؛ به‏هرحال يكى از بزرگان تابعين است كه در كوفه ساكن بوده - اين راه را طى كردند و در اين روز بر سر مزار شهيد كربلا حاضر شدند. شروع جاذبه‏ى مغناطيس حسينى، در روز اربعين است. جابربن‏عبداللَّه را از مدينه بلند مى‏كند و به كربلا مى‏كشد. اين، همان مغناطيسى است كه امروز هم با گذشت قرنهاى متمادى، در دل من و شماست. كسانى كه معرفت به اهل‏بيت دارند، عشق و شور به كربلا هميشه در دلشان زنده است. اين از آن روز شروع شده است. عشق به تربت حسينى و به مرقد سرور شهيدان - سيدالشهداء - .

جابربن‏عبداللَّه جزو مجاهدين صدر اول است؛ از اصحاب بدر است؛ يعنى قبل از ولادت امام حسين، جابربن‏عبداللَّه، در خدمت پيغمبر بوده و در كنار او جهاد كرده است. كودكى، ولادت و نشو و نماى حسين‏بن‏على (عليه‏السّلام) را به چشم خود ديده است. جابربن‏عبداللَّه به طور حتم بارها ديده بود كه پيغمبر اكرم، حسين‏بن‏على را در آغوش مى‏گرفت، چشمهاى او را مى‏بوسيد، صورت او را مى‏بوسيد، پيغمبر به دست خود در دهان حسين‏بن‏على غذا مى‏گذاشت و به او آب مى‏داد؛ اينها را به احتمال زياد جابربن‏عبداللَّه به چشم خود ديده بود. جابربن‏عبداللَّه به طور حتم از پيغمبر به گوش خودش شنيده باشد كه حسن و حسين سرور جوانان اهل بهشت‏اند. بعدها هم بعد از پيغمبر، موقعيت امام حسين، شخصيت امام حسين - چه در زمان خلفاء، چه در زمان اميرالمؤمنين، چه در مدينه و چه در كوفه - اينها همه جلو چشم جابربن‏عبداللَّه انصارى است. حالا جابر شنيده است كه حسين‏بن‏على را به شهادت رسانده‏اند. جگرگوشه‏ى پيغمبر را با لب تشنه شهيد كرده‏اند. از مدينه راه افتاده است؛ از كوفه، عطيّه با او همراه شده است. عطيه روايت مى‏كند كه: «جابربن‏عبداللَّه به كنار شط فرات آمد، آنجا غسل كرد، جامه‏ى سفيد و تميز پوشيد و بعد با گامهاى آهسته، با احترام به سمت قبر امام حسين (عليه‏السّلام) روانه شد. آن روايتى كه من ديدم اين‏طور است، مى‏گويد: وقتى به قبر رسيد، سه مرتبه با صداى بلند گفت: «اللَّه اكبر، اللَّه اكبر، اللَّه اكبر»؛ يعنى وقتى كه مى‏بيند كه چطور آن جگرگوشه‏ى پيغمبر و زهرا را، دست غارتگر شهواتِ طغيانگران، اين‏طور با مظلوميت به شهادت رسانده، تكبير مى‏گويد. بعد مى‏گويد: از كثرت اندوه، جابربن‏عبداللَّه روى قبر امام حسين از حال رفت، غش كرد و افتاد. نمى‏دانيم چه گذشته است، اما در اين روايت مى‏گويد، وقتى به هوش آمد، شروع كرد با امام حسين صحبت كردن: «السّلام عليكم يا آل اللَّه، السّلام عليكم يا صفوة اللَّه».

اى حسين مظلوم! اين حسين شهيد! ما هم امروز در اول اين سال نو، از اعماق وجودمان عرض مى‏كنيم: «السّلام عليك يا اباعبداللَّه، السّلام على الحسين الشهيد». شهادت تو، جهاد تو و ايستادگى تو، اسلام را رونق داد و دين پيامبر را جان تازه بخشيد. اگر آن شهادت نبود، از دين پيغمبر چيزى باقى نمى‏ماند. امروز دلهاى ما هم مشتاق حسين‏بن‏على (عليه‏السّلام) و آن ضريح شش گوشه و آن قبر مطهر است. ما هم گرچه دوريم، ولى به ياد حسين‏بن‏على و به عشق او سخن مى‏گوييم. ما با خودمان عهد كرده‏ايم و عهد مى‏كنيم كه ياد حسين، نام حسين و راه حسين را هرگز از زندگى خودمان جدا نكنيم. همه‏ى ملت ما، همه‏ى كشور ما، همه‏ى شيعيان عالم و بلكه همه‏ى آزادگان در سرتاسر جهان، يك چنين احساسى نسبت به حسين‏بن‏على (عليه‏السّلام) دارند.